فرهنگ و تمدن "چین" با بیش از هفت هزار سال قدمت
چین باستان تمدنی بسیار کهن دارد، قدمت این تمدن به بیش از هفت هزار سال قبل می رسد که یکی از قدیمی‌ترین تمدن‌های موجود و ادامه‌دار تاریخ بشریت به شمار می رود .نخستین تمدن‌های چین در حاشیهٔ رودهای یانگ تسه و رود زرد شکل گرفت، یافته‌های مربوط به ۵۰۰۰ سال قبل از میلاد، نشان می‌دهد که انسان‌هایی در دره "یانگ تسه" زندگی می کردند که شغل آنها به کشاورزی بود.

آنها آبادی‌هایی را پدید آورده و برنج کاری را توسعه دادند، اما در دره رود زرد "خوانگ خه" ارزن کاشته می‌شد، زیرا هوای شمال چین برای کشت برنج بسیار سرد بود.در این منطقه، فرهنگی سر بر آورد که آن را به افتخار روستایی از استان خی نن، فرهنگ یانگ شائو نامیده‌اند، زیرا در سال ۱۹۲۱ میلادی، بقایای سکونت انسان‌ها در این منطقه به دست آمد، دوران اوج و شکوفایی این فرهنگ بین سالهای ۵۰۰۰ تا ۳۰۰۰ پیش از میلاد بود.در اواسط قرن بیستم، باستان‌شناسان روستای ۶۰۰۰ ساله بانپو را از زیر خاک بیرون آوردند، در این منطقه، پایه‌های تعداد زیادی ساختمان، محل‌های روشن کردن آتش، انبارهای مواد غذایی، ظروف سفالی و چندین گور حاوی اسکلت شناسایی شد.وجود ساختمان عمومی مدوری که خانه‌های مسکونی در اطراف آن قرار داشتند نیز حاکی از آن بود که زندگی گروهی-اجتماعی سازمان‌یافته‌ای در این منطقه وجود داشته است، طغیان‌های عظیم دو رود یانگ تسه و خوانگ خه، تمدن‌های باستانی چین را از بین برد.

نژاد مردم چین

پنج نژاد در چین زندگی می‌كنند ، هن كه نژاد اصلی چین است ،من كه نژاد منچوری است، مُون نژاد مغولی است،جان نژاد تبتی است و خُواری كه شامل تركهایی است كه مسلمان هستند.زبان و خط چینیخطی است در ابتداء تصویری، یعنی در حد نقش و نقاشی و در حال حاضر خط اندیشه نگاری است كه از نظر شكل لغات با خطوط تصویری تفاوتی ندارد و این خط الفبا نداشته و به صورت كلمه‌های ساده و یك آوایی و از تركیب كلمات ساده كلمات دیگر بوجود می‌آید.با همان قلمی كه خط نوشته می‌شود نقاشی هم کشیده می‌شود ، بنابراین خط چینی یك نوع نقاشی است ، صحبت كردن به زیان چینی از لحاظ لغات و دستور بسیار ساده است ، چون یك كلمه هم می‌تواند فعل باشد و هم اسم ،صفت ، قیود زمان و مكان جملات را به گذشته ، حال و آینده می‌رساند ولی از نظر نوشتن چون بیش از پنج هزار كلمه باید آموخت ، نوشتن مشكل است.از حفاری در سراسر چین مدت زمان زیادی نمی‌گذرد در طی سال‌های اخیر به اكتشافات زیادی دست زده‌اند كه یكی از این كشفیات مربوط به انسان‌های پكن است كه در محل" جو-گو-تین" در 60 كیلومتری پكن پیدا كردند ، نظرات باستان شناسان در مورد قدمت این انسان 500 هزار سال پیش است، این انسان از نظر شكل و قیافه گویای همان نژاد زرد است.در سال 1914 در حوزه رودخانه زرد در شمال چین در یك تپه‌ای نمونه‌های زیادی از پستانداران فسیل شده كشف شد كه چینی‌ها به آن تپه به علت عدم آگاهی تپه استخوان اژدها می‌خواندند و در سال 1922 یك هیات سوئدی به سرپرستی آندرسون در مسافت 60 كیلومتری پكن به كاوش پرداخت و با یك متخصص دیرینه شناسی آمریكایی به چند دندان برخورد كرد كه محل كشف آنها جوگوتین است و در سال 1928 میلادی بقایای یك جسد فسیل شده در اطراف پكن كشف شد.در انتهای یك غار كه به علت فشار مواد رسوبی خراب شده بود ، جمجمه یك انسان را كشف كردند و با دندان‌هایی كه قبلاً پیدا كرده بودند به هم متصل كرده و نام انسان پكن را به آن دادند ، البته در این محل جوگوتین فسیل گوزن‌ها و كفتار ، خرس و انواع پستانداران كوچك نیز یافت شده و در سال 1931 بر اثر كاوش‌ها چند قطعه كوارتز تراشیده شده در كنار جمجمه پیدا كردند و دیگر تردیدها برطرف شد كه انسان پكن از نوع انسان است نه بنا بر اعتقاداتی از میمون، زیرا یكی از نشانه‌های انسان‌های اولیه استفاده از ابزار و آتش است.

ویژگی‌های انسان پكن

درون غار زندگی می‌كرده و از آتش برای گرم كردن و پختن گوشت و دور كردن حیوانات وحشی استفاده می‌كرده از كوارتز و یك نوع سنگ آتش زنه ابزار می‌ساخته. استخوان‌های خرس ، شتر ، كرگدن ، فیل و گوزن در غار زیاد كشف شده و بیشترین مربوط به گوزن بوده است.  از گیاهان نیز استفاده می‌كرده چون آثاری نباتی در آنجا بدست آمده. گفته شده كه انسان پكن احتمالاً آدم‌خوار هم بوده چون غالب جمجمه‌های یافت شده در اثر ضربات شدید خورد شده كه مغز آنها مورد استفاده قرار گرفته و این آدم خواری ممكن است به علت عدم دسترسی به غذا باشد كه امكان شكار نبوده یا امكان دارد یك محل مذهبی بوده و یا احتمالاً افراد خورده شده به عنوان اسیر از زد و خورد بدست آمده است.

تمدن‌های دوره نوسنگی

بعد از انسان پكن تا دوران نوسنگی اطلاع زیادی از تمدن‌های چین نداریم و این ممكن است به علت عدم پژوهش و كاوش‌ها در چین باشد و یا ممكن است به علت تغییرات آب و هوا تمدن یا فرهنگی بعد از انسان پكن در چین بوجود نیامده باشد ولی از نظر دوران كشاورزی یا نوسنگی ما به چند تمدن مهم برمی‌خوریم.1- تمدن" خه- مو- دو" مربوط به 7 هزار سال پیش در این تمدن آثاری از وسایل استخوانی و سنگی و همچنین ظروف سفالین پیدا شده اغلب سفال‌ها منقوش و دست سازند.خانه‌ها چوبی بوده و قدیمی‌ترین چیزی كه از این تمدن به دست آمده پاروی چوبی است كه سالم مانده ،از مكان‌های كشف شده دانه‌های گیاهی ،برنج و هسته گیاهان كشف شده است .2- تمدن" یانگ شائو" كه مربوط به هزاره سوم ق. م در ناحیه "شن سی" تشكیل شده و رنگ ظروف سفالی قرمز و منقوش به طرح‌های هندسی است این سفال‌ها از گل رس نرم ساخته شده و سطح آنها بعد از رفتن به كوره منقوش شده است.

تمدن ده‌نشینی دوران باستان

در حدود 1500 ق.م، شاهان سلسله شانگ با هم متحد شدند و دستور تشكیل تمدن‌های دوره تاریخی چین را دادند، البته قبل از دوره شانگ به سلسله‌ی دیگری به اسم" شیا" اشاره می‌كنند ولی ظاهراً این دوره را افسانه‌ای می‌دانند و به هر حال در دوره شانگ ساخت وسایل مفرغی در ابتدا جنبه آئینی داشته و ظروف کشف شده از مقابر شانگ نشانه تكامل ساخت این نوع ظروف است.

مصارف این ظروف در ابعاد بزرگ و كوچك بدین شرح است:

1- ظروف غذاپزی، كه غالباً به صورت مستطیلی و چهار پایه هستند و در محل دسته آنها سوراخ‌هایی جهت حمل ظرف در نظر گرفته‌اند2- ظروف مفرغی جهت نگهداری آذوقه و مواد اولیه غذایی 3- ظروف مفرغی پایه‌دار جهت گرم كردن مواد الكلی و همچنین ظروفی جهت نگهداری مشروبات الكلی 5- از زنگ‌های بسیار بزرگ به جهت دور كردن ارواح خبیثه از آن استفاده می‌كردند.6- جام‌های مفرغی ، كه به صورت‌های مختلف ساخته می‌شده ، این نوع ظروف به اشكال مختلف ساخته می‌شد.-7 سلاح و ابزارهای جنگی، این ظرف‌ها عالباً دارای نوشته است و چون پیدایش خط از زمان سلسله شانگ بوده این نوشته‌ها غالباً نام هنرمند و پادشاه زمان و سلسله را در برمی‌گیرد و همچنین نوشته‌هایی است كه درباره رسوم كشور داری پادشاهان شانگ اطلاعات سودمندی به ما می‌دهد.چینی‌ها قبل از اینكه بر روی ظروف مفرغین بنویسند از مغز استخوان و لاك، لاك پشت استفاده می‌كردند و نوشتن روی استخوان‌ها غالباً جنبه فال و پیشگویی داشته در مقابر پادشاهان شانگ آثار زیادی از سفال‌های صیقلی ممتاز كه از اجداد اصلی چینی‌های بدوی هستند یافت شده است ، در دوره شانگ قربانی انسان هم مورد نظر بوده و مردم خانه‌های گلی داشتند و مرد و زن خودشان را در لباس‌های كامل می‌پوشاندند.