قصر تابستانی پکن که در سال 1750 میلادی بنا است، شاهکاری در طراحی باغ‌های چینی و یکی از مکان های دیدنی چین می باشد.

قصر تابستانی

در این محوطه چشم‌انداز طبیعی ‏تپه‌ها و آب‌ها با سرسراها، معابد، پل‌ها و قصرهای ساخته دست بشر ترکیب شده است و مجموعه‌ای هماهنگ که واجد ارزش‌های زیباشناختی ‏والایی است را به وجود می‌آورد. مجموعه باستانی قصر تابستانی پکن از سال 1998 در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شده است. تپه «عمر طولانی» (با ارتفاعی حدود 60 متر) و دریاچه کونمینگ (که حدود دو سوم مساحت کل مجموعه را تشکیل می‌دهد) مهم‌ترین عناصر ‏طبیعی مجموعه قصر تابستانی پکن هستند. این مجموعه که در کل نزدیک به 3 کیلومتر مربع مساحت دارد، حدود 70 هزار متر مربع از ‏عمارت‌های گوناگون را در خود جای داده است. مجموعه قصر تابستانی در حومه ناحیه هایدیان و در 15 کیلومتری مرکز پکن واقع شده است. ‏هسته اولیه این مجموعه در زمان حکومت سلسله جین (1234 ـ 1115) ساخته شد و طی دوران حکومت امپراتوران فئودال این سلسله ‏گسترش یافت. اما در دوره حکومت سلسله کینگ (1911 ـ 1644) بود که این مجموعه به شکل فعلی خود درآمد و به یک باغ مجلل سلطنتی ‏تبدیل شد که اسباب سرگرمی خانواده‌های سلطنتی را فراهم می‌آورد. مجموعه قصر تابستانی پکن مانند بسیاری دیگر از مجموعه باغ‌های ‏سلطنتی چین از سه تپه و پنج باغ (تپه عمر طولانی، تپه چشمه یشم و تپه معطر؛ باغ خیزاب‌های زلال، باغ بهار جاودان، باغ کمال و تابندگی، باغ ‏آرامش و تابندگی و باغ آرامش و لذت) تشکیل شده است. صنعت‌گران و هنرمندانی که در ساخت این مجموعه شرکت داشتند با سرمشق قرار ‏دادن طبیعت، مناظری بدیع و عمارت‌هایی خلق کردند که نمونه‌ای از اوج معماری و هنر چین در آن زمان است. مجموعه قصر تابستانی پکن که ‏حول محور «برج بخورات بودایی» ساخته شده است، بیش از 3 هزار سازه و عمارت کوچک و بزرگ چون پل‌ها، راهروها، تالارها، برج‌ها و... را در ‏خود جای داده است. این مجموعه را می‌توان به چهار محوطه اصلی که عبارتند از: محوطه تپه پیشین، محوطه تپه پسین و پشت دریاچه، محوطه ‏بارگاه و محوطه جلوی دریاچه تقسیم کرد. ‏